Elektroagulacja

Elektroregulacja polega na zniszczeniu tkanki przez wywołanie ścięcia (koagulacji) białka. Do tego celu wykorzystuje się prąd zmienny, stosując-elektrody w postaci igieł, zakończeń kulistych, pętli itp. Niewielkie wymiary elektrody czynnej pozwalają uzyskać dużą gęstość prądu. Przekroczenie dawki tolerowanej przez skórę powoduje termiczne uszkodzenie tkanki,. aż do jej zagotowania. Przy zabiegu tym elektroda nie nagrzewa się („zimna kaustyka"). Stopień koagulacji tkanki jest proporcjonalny do natężenia prądu i czasu jego działania. Wskazania do elektrokoagulacji stanowią: znamiona barwnikowe, gwiaździste i naskórkowe, brodawki, małe włókniaki i naczyniaki oraz kępki żółte. Elektromia polega na tym, że czynną elektrodą jest nóż lub pętla, które służą do koagulowania wykwitu w obrąbie płaszczyzny jego przejścia w skórą zdrową. Podczas tego zabiegu udaje się zwykle uniknąć krwawienia i uszkodzenia zdrowego sąsiedztwa. W porównaniu z elektrokoagulacja wykorzystuje się ją rzadziej. Działanie galwanokaustyki sprowadza się do zniszczenia tkanki za: pomocą rozżarzonego prądem platynowego drutu. Wykorzystuje sią prąd galwaniczny o napięciu 40—60 V i natężeniu 8—35 A. Galwanokauter ma różny kształt, który wybiera się w zależności od zamierzonego celu. Wadą galwanokaustyki jest to, że kauter w zetknięciu z tkanką traci na sile swego przyżegającego działania. Jako elektrod," biernych używa się metalowych płytek przymocowanych do skóry bandażem. Dla uniknięcia oparzeń skóry umieszcza się między skórą a elektrodą wielowarstwowy, zwilżony wodą płat płótna. Wskazania do galwanokaustyki są analogiczne jak w elek— trokoagulacji.
kredyt dietetyk Katowice Warszawa